Snelweg door de hel

Dit is een herpublicatie van een blog uit 2014

Herdenkingen volgen elkaar op dit jaar, het begin van de Eerste Wereldoorlog, D-Day en straks de val van de Berlijnse Muur. Intussen wordt in het zuiden van het land 70 jaar bevrijding herdacht. De grootste luchtlandingsoperatie uit de Tweede Wereldoorlog begon op 17 september 1944 en werd na ruim een week strijd gestaakt. Het plan was mislukt, de brug van Arnhem werd niet veroverd. Natuurlijk staat de slag om Arnhem centraal bij deze herdenkingen, maar de verbeten strijd om de corridor, de aanvoerlijn door Brabant was minstens zo belangrijk voor het slagen van operatie Market Garden.

“Snelweg door de hel” verder lezen

Alles van waarde…

Kunnen we het werk van Lucebert met terugwerkende kracht nazikunst noemen? Dat vroeg ik me af toen ik het nieuws las dat het Stedelijk Museum in Den Bosch volgend jaar een gedurfde tentoonstelling organiseert met kunst uit het voormalige Derde Rijk. Dan zou het werk van Lucebert een mooie tegenhanger kunnen zijn voor bombastische en groteske werk van de nazikunstenaars.

“Alles van waarde…” verder lezen

Zwembadpas

Photo by Julia Raasch on Unsplash

In de onlinewereld is echt en nep nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden. Op Instagram bijvoorbeeld wemelt het van de wannabees die zichzelf graag influencer noemen en niets anders doen andere influencers naäpen. Het is dan ook geen kunst om jezelf influencer te noemen als je een paar volgers hebt, ik zelf ben het ook 😉 Maar iets pretenderen is een kunst op zich. En pretentie heeft ook een functie.

“Zwembadpas” verder lezen

Bambi-ogen

Mijn dochter is in een fase waarin alle dieren die ziek zijn, pijn hebben of doodgaan haar in huilen doen uitbarsten. Dat kan ik me heel goed voorstellen, want ik heb als kleine jongen ook zo'n periode gehad, waarbij ik al het leed van de hele wereld op mijn kleine schoudertjes torste. En nog kijk ik niet graag naar deze beelden, al ik kan me er nu wel voor afsluiten.

“Bambi-ogen” verder lezen

Winterslaap

Al een week of drie fiets ik langs rijen te vroeg uitgeschoten narcissen, voorjaarsbloemen die maar niet willen ontluiken. Het is bijna eind februari en carnaval is achter de rug. Bij gebrek aan nieuwe hoogtijdagen vullen de winkels de leeggekomen schappen alvast met voorjaarsattributen; oppottafels en zadenbakjes en kekke gieters.

“Winterslaap” verder lezen

Metroman

Ik heb het niet zo op metromannen. Weet je wat ik bedoel? Dat zijn mannen die zittend plassen, mannen die vrolijk met hun wederhelft meegaan naar de meubelboulevard of die sans gêne roze dragen en op damesfietsen rijden, mannen die kunnen praten over hun gevoelens en de hele tijd begrijpend knikken als hun lief aan het woord is. Het probleem met deze mannen is dat ze ons – normale kerels – een slechte naam bezorgen: 'Kijk, Evert gaat ook gezellig mee om kleren te passen' en 'hij vindt het helemaal niet erg om samen met Elise Boer zoekt vrouw te kijken, hij kijkt ook als zij er niet is.'

“Metroman” verder lezen

Opgeruimd

We slibben dicht. Of liever gezegd, ons huis slibt dicht. Ik ben een verwoed verzamelaar van spullen die ik later nog eens kan gebruiken in ons nieuwe huis. Dat is handig, maar als je in een groter huis gaat wonen, heb je ineens nog veel meer kamers waar je spullen in kwijt kan die je wilt bewaren voor nóg later in je volgende nieuwe huis.

“Opgeruimd” verder lezen

Berkenfineer

Ik breng mijn vader naar het ziekenhuis. Hij heeft een afspraak met de specialist en hij wil graag op tijd zijn. We zijn op tijd, ruim op tijd. We zijn pas over drie kwartier aan de beurt en dus nemen we plaats in een bijna steriele ruimte tussen allemaal zwijgende mensen van papa's leeftijd.

“Berkenfineer” verder lezen

Kermis

Het was augustus, vakantie en het mooiste weer van de wereld. En papa nam ons mee naar de kermis. Wat een heerlijke tijd. De kermis was in die tijd een magische wereld vol nieuwe avonturen, vol van ervaringen en vol van jongens en meisjes die zonder ouders naar de kermis mochten, rookten en bijna niet meer in een botsautootje pasten en dat toch deden om dan met een stoer gezicht tegen kleine kinderen van mijn leeftijd aan te botsen met een achteloosheid alsof ze het eigenlijk helemaal niet leuk vonden.

“Kermis” verder lezen

De ondraaglijke platheid van Geer en Goor

De baas van de Publieke Omroep, vroeg zich afgelopen week af of we wel genoeg luisteren naar de gewone man? Na de overwinning van Trump werden de media in Amerika overladen met kritiek dat ze de Trump aanhangers niet serieus hadden genomen. ‘Ook in Nederland speelt de vraag of de zogenaamde mainstream media wel weten wat er speelt op straat. Of ze het geluid van alle Nederlanders voldoende laten horen, of alleen dat van de hoogopgeleide kosmopolitische Nederlander.’ stelt ze in een opiniestuk in de Volkskrant.*

Ik moet eerlijk bekennen dat ik heel selectief kijk, en dat zal mijn wereldbeeld vast niet ten goede komen. Als krantenlezer heb ik geen idee wat er zich in de hoofden van de gewone man afspeelt en mijn beeld van de publieke omroep is gekleurd door mijn elitaire leesbril. Dus begon ik deze week angstig te zappen langs de zenders van de treurbuis om deze onwetendheid de baas te worden en ik moest constateren dat ze gelijk heeft en dat de gewone man schittert door afwezigheid de publieke omroep.

De populaire talkshows van de VARA – toch bij uitstek de omroep van de gewone man – barsten van het cultureel verantwoorde vermaak maar de gewone man zat er helaas niet tussen. Al zappend zag ik een multiculturele parade langs trekken, bevolkt met politiek correcte kunstenaars, opiniemaker uit de grachtengordel en de voltallige Volendamse elite.

Ik keek naar populair-wetenschappelijke programma’s en naar de gezellige babbeltv van omroep Max, de hippe quizzen met BN-ers en andere usual suspects en de jong- snel-en-wild-televisie van de BNN, maar geen spoor te bekennen van de gewone man. Zou ze dan toch gelijk hebben? Zou de balans helemaal zijn doorgeslagen in het voordeel van de elitaire linksdraaiende tv kijker?

Maar toen zapte ik per ongeluk langs een fragment van een spelshow uit een ver verleden. Ik zag een bekende kop die ik zo een, twee, drie niet thuis kon brengen. Gelukkig hielp de presentator me uit de brand: het was Gordon, en ik had hem niet herkend omdat hij optrad mét haar, een uitbundige krullenbol nog wel. Er was een programma gewijd aan zijn 25-jarige jubileum als zanger en dat werd – nota bene – uitgezonden op de publieke omroep.

Ik spoelde even terug want dat kan tegenwoordig zo gemakkelijk. Gordon werd aangekondigd als de zingende marktkoopman! Daar was hij dan, de gewone man, in levende lijve. “We hebben twee mensen bij elkaar gekregen die we al lang probeerden bij elkaar te krijgen en ze zingen een schitterend duet uit de West Side Story. Somewhere. Hier zijn Gerard Jolink en Gordon.”

De man die het duet aankondigde was good old Frank Masmeijer. Ook zo’n man die gewoon zichzelf was gebleven en inmiddels carrière maakt in een heel ander métier. En toen wist ik dat ze zich helemaal geen zorgen hoeft te maken. Het programma waar ik een fragment van zag heette G’oud en nieuw en werd uitgezonden door de NCRV, in het jaar 1992. De publieke omroep stond aan de wieg van de glansrijke carrière van Geer en Goor. Dat is iets om met recht trots op te zijn.

Het zit dus wel goed met de gewone man bij de NPO. Deze paradepaardjes van het volkse amusement, deze hardwerkende, immer bescheiden artiesten die altijd zo gewoon zijn gebleven, hebben hun loopbaan te danken aan onze goeie ouwe publieke omroep. Dat wapenfeit mag gerust in de boeken en wat mij betreft kunnen ze met een gerust hart elitaire programma’s blijven maken bij de publieke omroep. De ondraaglijke platheid van Geer en Goor brengt alles weer in balans.