column

Inkeer

De tweede lockdown hakt er flink in. Wat moeten we toch met onze weekenden? We kunnen nergens meer naartoe. Ik had al bedacht dat ik dan maar met mijn dochter naar een museumpje zou gaan of naar de bioscoop. Maar ook dat pleziertje wat ons niet meer gegund, als ik de berichten in de media mag geloven over de aanstaande nieuwe maatregelen van het kabinet.

Ik voel me opgesloten en eenzaam. Ik word er opstandig van. Het gevoel om van je vrijheid beroofd te zijn maak me ook onredelijk. Dat stomme virus, hoe groot is de kans nou helemaal dat je het krijgt, denk ik wel eens. Op straat is de kans dat je een besmet persoon tegen komt nog geen één procent, als je de cijfers mag geloven. Het is vechten tegen een onzichtbare en ongrijpbare vijand. Het heeft geen vorm en gezicht En dat zijn de lastigste tegenstanders.

Toch laat ik me niet gek maken door al die corona-ontkenners. De ziekenhuizen liggen voorlopig nog wel even vol met patiënten. Zolang de zorg onder druk staat, snap ik best dat we ons aan de maatregelen moeten houden. Tja, die eeuwige strijd tussen hoofd en hart, zoals we we nu in Amerika kunnen zien, zo vlak voor de presidentsverkiezingen.

En ik zie voorlopig ook geen lichtpuntjes. Het enige wat ik me nu nog kan bedenken is me erbij neerleggen. We gaan in een retraite, een tijd van stilte en inkeer. Zoals de Zuid-Afrikaanse antropoloog James Suzman zegt in NRC van 31 oktober: “Ik ben heel slecht in vrije tijd, zou effe niet alleen in de zon in een hangmat willen liggen.” Hij deed onderzoek bij een Namibische stam van jagers en verzamelaars waar de mensen maar vijftien uur in week ‘werken’ en toch een heel zinvol leven leiden. “Mensen willen vooral betekenisvol bezig zijn, dus ik hoop met name op een Gouden eeuw van betekenisvol werk. Dat maakt deze pandemie ook een extra interessant moment.”

Dat is misschien wel het beste. Van de nood een deugd maken vraagt om overgave, om loslaten en dat is moeilijk, zeker als je niet weet waar je landt. Ik ben de laatste maanden ontzettend hard aan het werk geweest, constant bezig met lijstjes van dingen die af moesten. Maar misschien kan deze noodgedwongen opsluiting wel nieuwe inzichten brengen, zodat ik werk en vrije tijd met andere ogen kan gaan bekijken. Dat zou dan toch een lichtpuntje kunnen zijn.

Spread the word

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.