column

God is weer eens dood

“Alweer?” dacht ik toen ik het nieuws las dat Diego Maradona overleden was. De media overtroefden elkaar wereldwijd om de meest schreeuwerige headline. Van Pluisje, ‘held van het volk’, de ‘grootste voetballer aller tijden’ tot ‘God is dood’. Maar God was toch al lang dood verklaard door Nietzsche? En daarna nog een aantal keer meer? Ach ja, het Opperwezen kijkt niet op van een verrijzenis meer of minder, zullen we maar zeggen.

We zijn er aan gewend geraakt dat de media gewone stervelingen een goddelijke status toe kennen. Vooral in zuidelijke landen zijn ze daar goed in. Johan Cruijff werd ooit in Barcelona al eens de Verlosser genoemd. Liefde en passie voor een simpel spelletje als voetbal zijn daar heel nauw verweven met het dagelijkse leven. Dat is iets waar wij als nuchtere Hollanders toch een beetje op neer blijven kijken. Hier is de heiligenstatus voorbehouden aan slechts weinigen. Een Hollandse held moet vooral niet te veel naast zijn schoenen gaan lopen.

En zelfs voor een nuchtere Hollander als ik is het soms een verademing om liefde en passie te zien in de harten van fans en liefhebbers. Wat moet je anders in tijden van crisis, waarin een heleboel niet mag en een heleboel wel moet? We hebben al zo weinig om aan naar uit te kijken en om aan vast te houden. Want hier gaan we een koude en eenzame decembermaand tegemoet, met alleen de folders van Black Friday als brandstof om de kachel mee aan te stoken. Leef met je hele ziel, is de boodschap van Diego aan de rest van de wereld.

Liefde en passie hebben we nodig in deze sombere dagen, en een beetje menselijkheid. Maar als het om het besturen van een land of een partij gaat, heb ik toch liever wat minder hartstocht. Ik ben blij dat Diego Maradona nooit de politiek in is gegaan, want dan zou het een baasje zijn geworden van het kaliber Bolsenaro of Donald Trump. Gelukkig is hij een voetballer gebleven, want een land besturen vraagt om meer dan passie voor de bal. Het vraagt soms om minder eigen belang in dienst van het landsbelang.

Politicus zijn is geen benijdenswaardig beroep. Een politicus moet bruggen slaan tussen de passie van een volk en de onpartijdigheid van het bestuur. Een politicus moet recht en krom verbinden en dat is niet iedereen gegeven. Dat blijkt maar weer uit de soap die afgelopen week ontstond rond het leiderschap van Thierry Baudet en het Forum voor Democratie. Een leider die zo gepassioneerd is, spreekt veel mensen aan en krijgt het volk gemakkelijk mee. Maar God verhoede dat zo’n ‘stabiel genie’ een partij gaat leiden of een land gaan regeren. Alhoewel, God is weer eens dood, dus zullen we even moeten wachten tot zijn volgende wederopstanding.

Spread the word

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.