Zwembadpas

In de onlinewereld is echt en nep nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden. Op Instagram bijvoorbeeld wemelt het van de wannabees die zichzelf graag influencer noemen en niets anders doen andere influencers naäpen. Het is dan ook geen kunst om jezelf influencer te noemen als je een paar volgers hebt, ik zelf ben het ook 😉 Maar iets pretenderen is een kunst op zich. En pretentie heeft ook een functie.

Nee, het is niet de zwembadpas, die overdreven manier van lopen die Theo Thijsen beschreef in zijn boek Kees de jongen. Met de zwembadpas zwaai je met je armen heen en weer en ren je echt, waarbij je los komt van de grond. Maar mijn manier is wel een manier van lopen waarbij je een beetje voorover leunt – zodat je bijna valt – waardoor je vanzelf sneller moet gaan lopen. Dat kunstje heb ik mezelf aangeleerd toen ik de vierdaagse liep, om mezelf te dwingen om meer tempo te maken. Het is dus een onopvallende zwembadpas, een vierdaagsepas noem ik het, zonder te rennen of met de armen te zwaaien.

Nou moet ik zeggen dat ik die zwempadbas maar een overdreven loopje vind. Hele generaties lopen ermee weg, maar ik zie de grap er niet van in. Je maakt een hoop theater en laat mensen naar je kijken, terwijl je voorbij snelt en doet alsof je toeschouwers er helemaal niet zijn. Je leeft zogenaamd in je eigen wereldje, maar stiekem weet je dat anderen kijken en zo weet je toch de aandacht op je gevestigd. ‘Je bent niet meer dan een ander,’ klinkt het dan in mijn hoofd bij zoveel aandachttrekkerij.

‘Maar ook niet minder,’ zei mijn ex-schoonvader er altijd achteraan en daar had hij ook gelijk in. Want deze manier van lopen is weliswaar overdreven, ze dwingt je wel om energiek voorwaarts te stappen. Door voorover te leunen verplaats je je in de richting van je gedachten, en volg je als het ware je innerlijke spoor. Je geest projecteert de nieuwe positie van je lichaam en door je houding – letterlijk – verplaats je je in de uitgedachte plaats in het universum.

Zo zou je pretentie kunnen omschrijven, als een houding die je vooruit brengt in het leven. Je projecteert als het ware je nieuwe ik voor je. Die eigenzinnige, zelfbewuste daadkracht vinden de mensen in je directe omgeving vaak vreemd en niet bij je passen. Dan moet je oppassen, want met je nieuwe ik kun je veel oude vrienden kwijtraken.

Dan Fox schreef een boek over pretentie. Pretentie is meer dan een nephouding en aandachttrekkerij en hij stelt dat we zonder pretentie niet vooruitkomen. Pretentie is ‘de motorolie van creativiteit’, aldus Fox. Pretentie is een noodzakelijke voorwaarde om nieuwe wegen in te slaan en vooruit te komen in het leven, stelt ook Joost de Vries in De Groene.

Onlinecultuur loopt over van de pretentie. Iedereen is een influencer, en loopt te koop met zijn of haar volgersschare. Want met een grote groep volgers kun je overal gratis eten, slapen en krijg je gratis spullen. Maar elke ‘echte’ influencer is toch echt ooit begonnen met nul volgers. Zonder een beetje pretentie kom je nergens meer, zeker niet online.

Meer weten over online pretentie? Lees Op Safari in de online jungle.

Spread the word

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.