Bambi-ogen

Mijn dochter is in een fase waarin alle dieren die ziek zijn, pijn hebben of doodgaan haar in huilen doen uitbarsten. Dat kan ik me heel goed voorstellen, want ik heb als kleine jongen ook zo'n periode gehad, waarbij ik al het leed van de hele wereld op mijn kleine schoudertjes torste. En nog kijk ik niet graag naar deze beelden, al ik kan me er nu wel voor afsluiten.

En dat doe ik dus ook met de foto's van dode dieren in de Oostvaardersplassen. Dat is deze week best een handige eigenschap, want de foto's van kadavers vliegen me deze week om de oren op de sociale media en in de online kranten. Het zijn droevige beelden van dode hertjes met grote bambi-ogen waarvan je de ribben kunt zien.

Verbaasd keek ik naar alle ophef onder de vlag van #ovp deze week en de verwarring is bij mij alleen maar groter geworden. Het begon met journaalbeelden van een actie van een paar meisjes die een baal hooi meebrachten in een piepklein autootje. Ze gingen een vurige discussie aan met de boswachters van dienst. Intussen kwam in de sociale media de berichtenstroom op gang van mensen die hun steun betuigden en schande riepen van het beleid om niet bij te voeren.

Het was mooi om te zien hoe mensen elkaar kunnen vinden in hun saamhorigheid. Maar ikzelf begreep er hoe langer hoe minder van. Want terwijl ik me verdiepte in de achtergronden, leerde ik dat de Partij voor de Dieren juist tégen het bijvoeren was, en zich achter het beleid van Staatsbosbeheer schaarde. Het moest toch niet gekker worden.

Iedereen had een mening op de sociale media , maar ik kon niet meer kiezen wie er nou gelijk had. 'Verhongeren hoort bij de natuur, afschieten is humaner, bijvoeren is alleen goed voor sterke dieren, de populatie zal op den duur verzwakken' steeds meer argumenten tegen het bijvoeren vlogen door de digitale ether, maar de voorstanders sloegen slim terug met foto's van kreupele, vermagerde en dode dieren. 

Ik snapte er hoe langer hoe minder van. Ik vond de film over de Oostvaardersplassen erg indrukwekkend en ik ben faliekant tegen onnodig lijden van dieren. Maar wat nu 'nodig' en 'onnodig lijden' is, is me steeds minder duidelijk. Maar het is me wel duidelijk geworden dat een simpele actie en foto's van dode dieren beter werken dan abstracte regels. Dat hebben de actievoerders goed begrepen.

De meisjes die helemaal uit Noord-Holland kwamen rijden met één baal hooi snappen hoe de media werken. Zij kregen prompt een podium in een televisiejournaal, want dat is leuke televisie. En wie via de sociale media wil actievoeren, kan maar het best plaatjes van zielige dieren posten, want daarmee creëer je draagvlak. Of de plaatjes ook echt van deze winter zijn, of van dieren uit de Oostvaardersplassen doet er helemaal niet toe.

Gelukkig heeft mijn kindje de foto's niet gezien, want dan moest ik haar uitleggen dat Bambi moest sterven om de populatie gezond te houden. Voor een kind van zeven is dat iets te hoog gegrepen en ik zou waarschijnlijk van haar voetstuk zijn gevallen; ze zou me voortaan gaan zien als een kille berekende boekhouder.

Politiek is emotie, zeker in tijden van sociale media en tegen de onderbuik kan geen rapport of onderzoek op.

Spread the word