column

Sluipmoordenaar

Ik heb een hekel aan de zon. Het is buiten 37 graden – in de schaduw – en het is zelfs te warm om aan het water te gaan liggen. Ik vertrouw de zon niet; hij is een sluipmoordenaar die rare dingen met je doet, onopvallend , ja stiekem zelfs en achterbaks.
Fysiek kunnen we 37 graden wel aan, maar statistisch niet. En dan heb ik het niet eens eens over de bejaarde medemensen die massaal het loodje leggen bij tropische temperaturen. We horen nooit van ze maar bij een hittegolf vallen ineens honderden naamloze slachtoffers. De zon doodt onzichtbaar, je bloed gaat ervan koken en je eiwitten klonteren samen en dan ga je rare dingen doen.

Ik noem een voorbeeld. Er zijn mensen die bij een hittegolf de hele dag in zomerkleding ronddolen met hun winkelwagentje in de supermarkt, waar de airco op vol vermogen draait. Als ze niet voor sluitingstijd overlijden aan een longontsteking, moeten ze toch een keer naar buiten met het bevroren zweet nog op de rug, en dan slaat de hitte alsnog toe als een wollen deken die ze smoort in een adembenemende omhelzing.

Of ze blijven in hun auto rondjes rijden met de airco vol aan, tot ze een niesbui krijgen en de macht over het stuur verliezen. En degenen die, zoals ik, nog een ouderwetse airco met twee ramen hebben rijden na tien minuten rond als een broodje bapao in een magnetron op vol vermogen en missen vervolgens het bordje ‘ga terug’ bij het oprijden van de snelweg.

Of wat denk je van al die mensen die zichzelf of hun kroost op extra ijs trakteren en voor de temperaturen weer normale waarden aannemen een ijsglijbaan hebben waar bij normale mensen een slokdarm zit en een week lang hete soep moeten drinken – bij dit weer – om van binnen weer een beetje mens te worden en het loodje leggen aan een cup-a-soupvergiftiging.

Of die thuishulp die haar pitloze druifjes is vergeten op het aanrecht van een cliënt en ze een dag later toch weer meeneemt in een plastic zakje onder het motto ‘dat blijft wel een dag goed’ en die tijdens de lunch stikt in een explosie van fruitvliegjes.

En dan heb ik het niet over het nieuwe dodelijke fenomeen van het stedelijke middenberm-toerisme; want daar tussen de rijbanen van al die singels rond het centrum is wél schaduw zodat de verstokte voortuin-recreant massaal de veldjes opzoekt waar ze normaal alleen de hond uitlaten, om vervolgens snel even terug te rennen naar huis omdat ze de servetjes en de koelelementen vergeten zijn, waarna ze vol worden geraakt door bovengenoemde broodjes Bapao die van de hitte even niet goed opletten.

Freaky accidents. Maar dat komt allemaal niet in de statistieken als het gevolg van de hitte. De zon doodt stiekem, op een gluiperige manier.

Nee, de zon is geen vriend. En waar ik me het meest over verbaas zijn die reisjes naar de zon. En toch zijn er mensen die betalen voor zo’n vakantiereisje!? Terwijl het op de zon nog veel heter is. Nou veel plezier, denk ik dan, koop een enkeltje en bak ze bruin.

Spread the word