column

Kermis

Het was augustus, vakantie en het mooiste weer van de wereld. En papa nam ons mee naar de kermis. Wat een heerlijke tijd. De kermis was in die tijd een magische wereld vol nieuwe avonturen, vol van ervaringen en vol van jongens en meisjes die zonder ouders naar de kermis mochten, rookten en bijna niet meer in een botsautootje pasten en dat toch deden om dan met een stoer gezicht tegen kleine kinderen van mijn leeftijd aan te botsen met een achteloosheid alsof ze het eigenlijk helemaal niet leuk vonden.

Opgetogen liepen we het kermisterrein op. Het was hoogzomer en aan het begin van de vrijdagavond, het tijdstip waarop we meestal al in onze pyamaatjes zaten. De zomeravondgloed lag als een deken over de eikenbomen die de markt omzoomden. Schreeuwende lichten, joelende meiden en getoeter maakten de sfeer nog intenser: "komt-ie gaat-ie, komt-ie gaat-ie, mee-maken, daarbij zijn."

We mochten overal in, zei mijn vader ineens met een mysterieuze lach. Dat was vreemd, want normaal gesproken was papa niet zo scheutig als het ging om vluchtig vertier voor zijn kinderschaar. Ik herinner me dat ik één moment verbaasd was, of was dat achteraf. Afijn, we sloegen verder geen acht op zijn ingenomen stemming, dat was alleen maar mooi meegenomen op deze bijzondere avond. We waren niet meer te houden.

Na de botsautootjes en het reuzenrad kwamen we langs attracties die we helemaal niet kenden. Op een gegeven moment stonden we voor een ronde attractie met een hoge stellage. Op de zijkant waren brullende motoren geschilderd en gehelmde koppen achter sensueel geschilderde meisjes met zwarte leren stoeipakken en zwart opgemaakte ogen die dwars door je heen leken te kijken. 'Wat is dat?' vroegen we aan papa. 'Ga d'r maar in!' zei pa en daar was dat lachje weer.

Maar mijn zus en ik, de twee oudsten, waren zo geïmponeerd door de magie van de beschilderde buitenkant dat we het lachje negeerden. Pa betaalde en daar gingen naar binnen we. Maar binnen waren geen motoren en ook geen stoere jongens met helmen en schaars geklede meiden met sexy pakjes. Het was een valstrik. We kwamen in een ronde ton van hout. Na een paar minuten wachten klonk er een bel en tot onze grote schrik begon de ton te draaien.

We hielden ons vast aan de wand, althans dat probeerden we. Maar er was geen houvast en de ton ging sneller en sneller. We keken elkaar wanhopig aan maar we konden er niet meer uit. Ik probeerde nog oogcontact te maken met de kerel die het apparaat scheen te bedienen maar dat was tevergeefs; hij had alleen oog voor de dame met wie hij stond te praten. Het ging sneller en sneller en sneller en ik werd zieker en zieker en zieker. Nooit heb ik me zo ellendig gevoeld als in die centrifuge, want dat was het, ofwel de kleefton ofwel de steile wand. Alsjeblieft, stooooooooop.

Zou het papa het van te voren…. Nee, dat zou hij toch nooit doen. Maar nu ik er weer over nadenk, dat mysterieuze lachje van hem toe hij zei dat we overal in mochten, óveral. Ik heb het erover met mijn zus en hoe meer details we bespreken hoe stelliger we ervan overtuigd raken dat hij ons bewust de kleefwand in liet gaan.

Ach, die papa. Hij wordt volgende week 85. Er is weinig over van die krachtige man die hij was in onze jeugd; het is een fragiele mannetje geworden en hij heeft moeite met lopen, al heeft zijn geest nog niets aan kracht ingeboet. We houden van papa en we zijn blij dat hij er nog is. Daarom hebben we voor zijn verjaardag een huifkarritje gepland. Mijn zus heeft het arrangement geboekt en me de foto's laten zien, met een mysterieus lachje. Er staan geen motoren en sexy meisje op de zijkant van de huifkar, maar dat ding is van binnen wel van hout en de huif kan helemaal dicht…

Spread the word