column

Cijfers

Als ik aan een boer met kiespijn denk, zie ik altijd Maurice de Hond voor me. De aardige sidekick, die al 40 jaar mag aanschuiven aan de gezellige huiskamertafel die televisie heet. Maurice is het neefje dat wél naar school was geweest. Doet niet echt mee aan de borrelpraat. Als hij aan het woord is verstommen de gesprekken om na zijn optreden in alle hevigheid weer op te laaien.

 Dat Maurice het zo lang vol houdt komt natuurlijk omdat hij ons altijd precies weet te vertellen wat we denken, wat we voelen en wie we zijn. Hij kan het weten, want hij baseert zich op cíjfers. Die cijfers zeggen ons wie we werkelijk zijn. Hij houdt ons een spiegel voor, een afspiegeling van onze volkswil. En wij luisteren braaf naar zijn uitkomsten.

Maar zodra neef Maurice weg is, geven we er weer vrolijk een eigen draai aan, aan al die geleerde cijfers. Want wat moet je in godsnaam met droge cijfers? We interpreteren er weer vrolijk op los en bevestigen zo onze ware volksaard.

Maar nu laat Maurice zich van een andere kant zien. In De Wereld Draait Door* vertelt Maurice ons dat het helemaal niet gaat om de cijfers! Het gaat om de interpretatie daarvan. Ik sta perplex. Als iedereen zomaar zijn eigen draai kan geven aan de cijfers, waar hebben we dan nog cijfers voor nodig?

Inmiddels gaat de wereld aan peilingen ten onder: het is de koortsthermometer van de samenleving. We kunnen niet meer zonder, we zijn verslaafd aan peilingen. Politici durven nauwelijks meer een eigen koers te varen zonder dat ze eerst de cijfers hebben geraadpleegd. Maar ja, als iedereen doktertje gaat spelen en de cijfers gaat interpreteren op zijn eigen manier, dan worden we toch nog zieker?

Gelukkig is het krachtigste medicijn tegen deze malheur ruim voorhanden: nieuwe peilingen. En als dat niet meer helpt is altijd nog hét referendum: het antibioticum voor het volk, het middel dat alle maatschappelijke kwalen geneest. Want als het volk heeft gesproken, wie zijn wij dan om dat tegen te spreken.

  • 7 oktober 2016
Spread the word